فهرست اخبار

تبادل نظر نفتی ایران و روسیه از پنجره رسانه های روسی

اقامتگاه سرکنسول عربستان در استانبول 9 ساعت بازرسی شد

تنش بین تفلیس و مسکو بر سر فعالیت مراکز بیولوژیکی درگرجستان

وزیر خارجه جمهوری آذربایجان :
توافق بر سر کنوانسیون رژیم حقوقی خزر چندان هم آسان نبود

برای کاهش اتکا به نفت
باکو و ابوظبی توافقنامه همکاری در حوزه انرژی های نو امضا کردند

رونمايى از جايگزين احتمالى محمد بن سلمان

ترامپ: آل سعود متحد ما علیه ایران است

توصیه شاهزاده سعودی به پادشاه

وزیر خارجه عراق حشدالشعبی را مشابه حزب الله لبنان دانست

جنگنده‌های آمریکایی مواضع کُردهای سوریه را بمباران کردند

امام جماعت اهل سنت : بیداری و وحدت اسلامی راه پیروزی قره باغ است

حمله جنگنده های اسرائیل به نوار غزه

الجزیره: خاشقچی توسط پزشک سعودی کشته و مثله شد

سناتور آمریکایی: عربستان دوست ما نبوده و آنها در حال تقویت تروریسم هستند

موشک های گروه های مقاومت مواضع صهیونیست ها را هدف قرار داد

رایزنی سران نظامی اسرائیل و عربستان درباره ایران و سوریه

سناتور گراهام:
بن سلمان باید برود

عربستان در موضوع خاشقجی در مخمصه بدی گرفتار شده است

پژوهشگر مسایل قفقاز: آمریکا درصدد استقرار نیروی نظامی در قره باغ است

آکف نقی؛ اشغال قره‌باغ توسط ارمنستان را یک حادثه تروریستی دانست

آرشیو
 
 معرفی کتاب

کتاب "جریان فتح الله گولن در ترکیه" با قلم رحمت الله فلاح منتشر شد

معرفی کتاب چالش های تاریخ نگاری وارونه؛ نقدی بر مکتب تاریخ نگاری قفقاز

کتاب "حملات روس ها و مقاومت ایرانیان" منتشر شد

آرشیو
 
اوقات شرعی 
 
تاریخ : شنبه 20 مرداد 1397     |     کد : 61539

هزینه های «فردی» شدن

ورود به چالش‌های فکری و ایدئولوژیک، جستجوی مدام و مستمر حقیقت، مواجهۀ مسئولانه و متعهدانه با تحولات جامعه، خطرپذیری و عزیمت آگاهانه به میدان مبارزه، از اصغرِ جوان، مردِ آبدیده و فهمیده‌ای ساخته بود که تجربه‌اش، تنه به تنۀ دیرسالان می‌زد.

به گزارش آران نیوز:  روح الله رشیدی فعال فرهنگی و اجتماعی تبریز در رثای مرحوم استاد اصغر فردی می نویسد:
" بی‌هیچ اغراق و غلوی، اصغر فردی آدم مهمی بود. نمی‌شد نادیده‌اش گرفت. این را هر کس که ساعتی با او مصاحبت داشت، معترف است؛ حتی اگر مخالفش باشد! بیراه نیست که در همۀ این سال‌ها، طیف متنوعی از محبان و موافقان و مخالفان و منتقدان را در اطراف خود می‌دید. البته باید به این‌ها افزود دسته‌ای از کین‌توزان و حسودان را، که به لطایف‌الحیل، کوشیدند تا دیده و شنیده نشود. و مگر کتمانِ آدم‌های مهم، چارۀ کار است؟ آدم‌های مهم را باید دید و شنید و آنگاه سنجید و نقد کرد. نمی‌شود که بر پایۀ مسموعاتِ مقلوب، رأی به سرنگونی مطلق کسی داد که به اندازۀ ده‌ها اندیشه‌ورز دوپینگی، اندیشیده و به‌قدر ده‌ها نگارندۀ زورکی، نوشته است! 
اصغر فردی، به گواهی شناسنامه‌اش، امروز پنجاه‌وپنج‌ساله است؛ بسیارند پنجاه‌وپنج‌ساله‌هایی که با هیچ معیار و سنجه‌ای، مهم نیستند و اگر دو پنجاه‌وپنج سالِ دیگر هم عمر کنند، مهم نخواهند شد. چون اهل تنزه‌اند و دامن‌گیری. درگیری‌ستیزند و چالش‌گریز. گوشه‌گیرانی عافیت‌جویند که خیلی هنر کنند، به طول و عرضِ حجره‌شان در بهشت می‌اندیشند و بس!
فردی اما از همان جوانی، وارد معرکه‌ای شده بود که اقتضایش اندیشیدن و کوشیدن بود. ورود به چالش‌های فکری و ایدئولوژیک، جستجوی مدام و مستمر حقیقت، مواجهۀ مسئولانه و متعهدانه با تحولات جامعه، خطرپذیری و عزیمت آگاهانه به میدان مبارزه، از اصغرِ جوان، مردِ آبدیده و فهمیده‌ای ساخته بود که تجربه‌اش، تنه به تنۀ دیرسالان می‌زد.
تبریزِ دهۀ پنجاه، تبریزِ ملتهبی بود. مرکز جولان اندیشه‌ها و ایده‌ها. کانون انواع و اقسام گروه‌های مذهبی و سیاسی، از چپ‌های نشان‌دار گرفته تا انجمن حجتیه و مجاهدین خلق. جوان‌های تحول‌خواه و مبارزه‌جو نیز دنبال دریچه و نسخه‌ای که راه نشانشان دهد؛ «در انجمن خیریۀ مهدویۀ حجتیه ارتزاق عقیدتی می‌شدیم؛ اصول عقاید و متدولوژی مباحثه با غیرمسلمان‌ها را یاد می‌گرفتیم، اما آنجا تشنگی ما نسبت به تحرکات انقلابی ما را سیراب و جوع انقلاب‌جوئی ما را اشباع نمی‌کرد.» (مجلۀ یادآور، ویژۀ فرقان) او همۀ این‌ها را می‌دید و می‌پایید و مزمزه می‌کرد. در میانِ همۀ این تجویزها، اما آنچه روح بی‌قرارش را آرام می‌کرد، چیزی جز نسخۀ «خمینی(ره)» نبود؛ «... تا اولین جرقۀ انقلاب عظیم اسلامی در مسجد بازارچۀ شتربان زده شد. حاج میرزا صادق آقا برای حاج‌آقا مصطفی خمینی ختم گرفت. الله اکبر! با چه زبانی آن صبح قیامت‌اثر را توصیف کنم که چه غلغله‌ای در وجود ما برانگیخته شد وقتی اسم امام خمینی را شنیدیم...». (همان)
قرار گرفتن در مرکزِ چنان میدان پرمخاطره‌ای، فردی را در جوانی به پختگی و بلوغِ بزرگان رسانده بود. علاوه بر تجربه‌های فربه در ساحت سیاست و مبارزه، مجال مغتنم و منحصربه‌فرد مصاحبت با شهریارِ بزرگ نیز نصیبش شده بود. مسکنِ شهریار، مرکزِ به هم رسیدن مهم‌ترین و نامدارترین چهره‌های فرهنگ و ادب و هنر بود. و اصغر فردی، این مجال را بیش از همه قدر می‌دانست. جهشِ معرفتی و ادبیِ فردی در دورۀ همراهیِ شهریارِ عزیز، به‌وضوح در گفتار و نوشتارش مشهود بود و او خاضعانه، تمام دارایی فکری و معنوی‌اش را مدیونِ مؤانست با حکیم شهریار می‌دانست.
فردی فرصت‌های ویژه‌ای داشت برای فردی شدن. اما هیچ‌کدام از این فرصت‌ها، به‌سادگی و آسودگی در برابرش قرار نگرفته بود. او با چنگ و دندان، فرصت‌ها را برای خود آفرید. اگرچه به قیمتی که دیگرانی حاضر به پرداختش نبودند. او برای فردی شدن، پیهِ خیلی چیزها را به تن مالید؛ ریسک کرد، خیلی جاها و خیلی وقت‌ها هزینه داد، بسیاری از شایستگی‌هایش هویدا نشد، سال‌ها در حاشیه ماند. با همۀ این‌ها همچنان مهم بود. و گمان قطعی این است که بعد از رحلتش، مهم‌تر خواهد شد!
باری، حالا و بعد از کوچ نابهنگامش، شاید محذوراتِ عدیده‌ای که مانع طرحش می‌شد، برچیده شود و اهل نظر، با آسودگی و فراغت، دربارۀ یکی از مهم‌ترین چهره‌های آذربایجان معاصر به تأمل بنشینند؛ با این تذکر که روزگارِ پیشِ رویِ ما، روزگارِ آدم‌های بزرگ و مهم نیست و بعید است ازاین‌پس، با آدم‌های مهم و بزرگ مواجه و معاصر شویم. پس گریزی از نزدیک شدن به «اصغر فردی»ها نخواهیم داشت. "


برچسب ها : 

نوشته شده در   شنبه 20 مرداد 1397  ساعت  10   توسط   مدير سايت Aran News
PDF چاپ ارسال برای دوستان بازگشت
نظرات شما :
نام :
نام خانوادگی :
  ایمیل :
 
نظر خود را درباره این مطلب بیان بفرمائید